Poprzez zaangażowanie zespołu w proces ustalania nowych zasad współpracy. Ludzie czują się bardziej zmotywowani do działania, gdy wdrażają to, co sami wymyślili. Pomoże w tym mało jeszcze rozpowszechnione narzędzie. – #TeamCanvas. Szablon opiera się na 9 obszarach. Które są kluczowe dla efektywnej pracy zespołowej. 1. ludzie i role 2. wspólne cele 3. cele osobiste 4. misja 5. wartości 6. kompetencje i mocne strony 7. słabe strony i obszary do rozwoju 8. potrzeby i oczekiwania 9. zasady i działania do podjęcia Warto wspólnie przedyskutować te tematy, ustalić co jest dla Was ważne, co jest fundamentem współpracy. I warto pogłębić temat celów – wspólnych (zespołowych) i osobistych, a także misji i wartości zespołu oraz potrzeb i oczekiwań, członków zespołu. Bez wątpienia może się też zdarzyć. Niektóre. Zespoły mają podobne interesy, ale różnią się co do tego, która strona powinna otrzymać kredyt lub winę. Podczas działań związanych z rozwiązywaniem konfliktów. To daje szansę – zwłaszcza jeśli obie strony chcą widzieć sukces w pracy!

Jaki model biznesowy wybrać na niepewne czasy?

Doświadczenie niepewnego i niestabilnego otoczenia rynkowego skłania do poszukiwania zwinnych – łatwo adaptujących się do zmieniających się okoliczności – rozwiązań i negocjacji w niemal każdym obszarze funkcjonowania biznesu. Potrzeba zwinności już dawno wykroczyła poza kontekst zespołów IT.

Aby skutecznie zarządzać czasem, trzeba… mieć oczy dookoła głowy i rękę na pulsie. Mieć nie tylko pomysł, ale także stale monitorować rynek i weryfikować zgodność założeń z tym, co dzieje się wokół. Na rynku napędzanym przez złożony zestaw zmiennych, wymagających dynamicznej reakcji. Pomocny może być #BusinessModelCanvas – szablon modelu biznesowego.

Podejście to, opracowane przez Alexandra Osterwaldera i Yvesa Pigneura, pozwala na synergiczne spojrzenie na model operacyjny firmy. Tworzenie produktu lub usługi z perspektywy wartości dostarczanej klientowi. Zapewnia to zarówno innowacyjność negocjacji u podstaw, jak i: „Jeśli byłaby jedna rzecz, której nauczyłem się rozwijając oprogramowanie ponad pięć lat temu, to prawdopodobnie tak by mi się wydawało, gdy zaczynamy mówić o modelach”.

To, co sprawia, że koncepcja szkolenia jest tak innowacyjna, to negocjacje, które badają poza jedynie umożliwieniem większego wyboru między produktami, ponieważ jakiś aspekt wymaga elastyczności w ramach zasobów firm; zamiast zadowalać się zapewnieniem tylko wystarczającej liczby opcji w ramach istniejących granic, podczas gdy inne muszą stać się albo zbyt drogie, albo zbędne, jeśli nada się im priorytet, takie rzeczy zawsze będą istnieć wraz z bardziej wartościowymi alternatywami”. „Pozostaje zatem interesujące, dlaczego ktokolwiek miałby w ogóle ryzykować”, mówi pan Moller-Mayer.

Praca zdalna szkolenia wprowadza pewne utrudnienia, które wynikają z faktu, że komunikacja face to face jest niemożliwa, a nadzorowanie pracy opiera się głównie na weryfikacji efektów, a nie samego procesu wykonywania obowiązków. Szkolenie Zarządzanie zespołem rozproszonym i wirtualnym, zdalnym, a szczególnie zespoły wielokulturowe charakteryzują się różnymi wartościami, zachowania i postawami wynikającymi z przynależności do różnych kultur. Zadaniem  lidera zarządzającego Zarządzanie zespołem rozproszonym, wirtualnym
i wielokulturowym, zdalnym szkolenia
jest pokonywanie kulturowych barier komunikacyjnych.

Podczas zarządzania zespołem rozproszonym, wirtualnym i wielokulturowym, zdalnym szkolenia ważne jest budowanie relacji i konstruktywne porozumiewanie się w sytuacji rozproszenia.

Coraz częściej  oczekujemy od Liderów, aby raczej dawali przykład swoim zachowaniem, pobudzając do działania, niż wydawali polecenia. Odpowiedzią na wyzwania współczesności jest koncepcja Lidera służebnego szkolenie, która nieco różni się od tradycyjnego rozumienia roli managera. Lider służebny szkolenia servant Leadership training pełni rolę wspierającą a nie zarządczą. Lider służebny kieruje ludźmi w sposób bardziej moralny i etyczny. Lider służebny servant Leadership szkolenie  jest zarówno trenerem, coachem i mentorem. Przywództwo lidera służebnego jest jednym z najtrudniejszych w realizacji, gdyż wymaga od lidera służebnego najpierw zmiany własnego zachowania, a dopiero potem wpływanie i uczenia innych pracowników. Lider służebny korzysta z narzędzi wspierających.  Lider służebny szkolenie wykorzystuje zindywidualizowane podejście jako podstawę rozwoju pracowników. Rola lidera służebnego nie opiera się na realizowaniu własnej potrzeby władzy lub wpływu, lecz na współdziałaniu. Lider służebny szkolenia  dąży  do usamodzielniania pracowników poprzez współpracę z pracownikami w oparciu o preferowane style działania i komunikacji. Bycie liderem służebnym servant Leadership nie oznacza bycia służalczym. Prawdziwy lider służebny szkolenia nie może pozwolić, aby się nim wysługiwano.

Przywództwo

Przywództwo – wykonywanie władzy, wywieranie wpływu na grupę społeczną; funkcjonowanie w roli przywódcy; zarządzanie grupą

Model zarządzania sytuacyjnego

Najważniejsze założenia:
 – Rozwój kompetencji pracownika można podzielić na typowe etapy.
-Styl zarządzania należy dostosować do poziomu rozwoju pracownika.
- Poziom rozwoju pracownika określamy w stosunku do konkretnego celu – zadania, które wykonuje.
 -Najbardziej skuteczny w zarządzaniu jest menadżer elastyczny.

Podstawowym założeniem skutecznego zarządzania jest proces dostosowania w trakcie, którego menadżer wraz ze wzrostem dojrzałości pracownika w mniejszym stopniu koncentruje się na zadaniu, a w większym na pracowniku.

Style przywództwa

  • S-1 (Instruowanie), Wysoko Zadaniowe i Nisko Relacyjne: W tym stylu zarządzania celem jest wykształcenie umiejętności niezbędnych do wykonania zadania, żeby pozytywnie wpłynąć na chęci. Zachowania nisko relacyjne utrzymujemy, aby nie utrwalać złych zachowań, a wysoko zadaniowe – by zbudować kompetencje.
  • S-2 (Sprzedawanie), Wysoko Zadaniowe i Wysoko Relacyjne: Tutaj celem osoby zarządzającej jest utrzymanie dobrego nastawienia podwładnego poprzez wysoki poziom zachowań relacyjnych i jednocześnie kształcenie umiejętności, aby stopniowo usamodzielniać pracownika.
  • S-3 (Wspieranie), Nisko Zadaniowe i Wysoko Relacyjne: W tym stylu zarządzania założeniem jest praca z podwładnym, który ma już odpowiednie kompetencje do wykonania zadania, lecz z jakichś powodów nie jest do niego pozytywnie nastawiony. Niski poziom zachowań zadaniowych wynika zatem z braku potrzeby pracy nad kompetencjami, które są wystarczające.
  • S-4 (Delegowanie), Nisko Zadaniowe i Nisko Relacyjne: Tutaj pracownik nie potrzebuje wielkiego zaangażowania ze strony szefa, ponieważ jego zaangażowanie i umiejętności są wystarczające do samodzielnego wykonania zadania.

Menadżer odgrywa istotną rolę w każdej firmie, do jego głównych celów należy:

  • wyznaczanie celów
  • organizacja pracy i tworzenie struktur
  • motywowanie i informowanie
  • dokonywanie pomiaru

Efektywna praca jest możliwa wtedy, gdy polega na realizowaniu jasnych, jednoznacznych, akceptowanych przez siebie celów oraz gdy istnieje kontrola ich realizacji. Cele są najlepszym miernikiem wykonywania zadań, ponieważ motywują nas i ułatwiają wykonywanie zadań. Dobrze sformułowany cel operacyjny spełnia 5 kryteriów zgodnych z metodą SMART. Każdy cel, aby być zgodnym z tą zasadą musi być:

  • S- specyficzny/konkretny
  • M-mierzalny
  • A-ambitny
  • R-realistyczny
  • T-terminowy/czasowy

Tylko ten zespół, który ma określone cele potrafi zachować rozeznanie, ustala właściwe priorytety, nawet wtedy, gdy jest obciążony pracą.

Aby właściwie określić swoje cele każdy zespół musi sobie odpowiedzieć na dwa pytania:

  • Jakie cele są ważne w naszej codziennej pracy?
  • Które zadania wypełniają główne cele naszej codziennej pracy?

Każdy zarządzający powinien umieć wpływać na ludzi poprzez wyzwalanie ich potencjału w celu umożliwienia im dążenia do wyższego celu.

Aby skutecznie zarządzać zespołem menadżer musi widząc postęp powinien coraz mniej koncentrować się na zadaniu, a coraz bardziej na pracownikach. Im bardziej się oni rozwijają, tym mniejszego wsparcia udziela im zarządzający, ponieważ widzi, iż osiągnęli oni wysoki poziom kompetencji oraz dojrzałości społecznej i psychologicznej. Można zauważyć, iż właśnie ten rozwój decyduje o sukcesie zespołu i zarządzającego.

ETAPY ROZWOJU PRACOWNIKA

Aby odpowiednio przydzielić każdemu pracownikowi zadania (zgodne z jego kompetencjami), trzeba rozpoznać w jakim stadium rozwoju znajduje się. Upraszczając, możemy umiejscowić go na jednym z czterech etapów:

  • debiutant- ma niski poziom kompetencji, ale jest bardzo zaangażowany
  • adept- niski/ średni poziom kompetencji oraz zaangażowania
  • praktyk-średni/wysoki poziom kompetencji oraz zmienne zaangażowanie
  • ekspert- wysoki poziom kompetencji oraz wysoki zaangażowanie

KOMPETENCJE I ZAANGAŻOWANIE

Aby rozpoznać na którym poziomie znajduje się każdy z członków zespołu, menadżer zadaje i odpowiada sobie na poniższe pytania:

Kompetencje:

  • Czy pracownik potrafi samodzielnie rozwiązać dany problem?
  • Czy pracownik wymaga doszkolenia, aby mógł się podjąć nowego wyzwania?
  • Czy pracownik pracuje samodzielnie?
  • Czy z chęcią podejmuje decyzje zawodowe, czy może ich unika?

Zaangażowanie:

  • Czy pracownik jest w stanie określić swoją rolę w zespole?
  • czy pracownik chętnie zmierzy się z nowymi zadaniami?
  • Czy pracownik jest nastawiony na osiągnięcia?
  • Co motywuje pracownika do osiągnięć?
  • Czy pracownik poszukuje odpowiedzialności, czy raczej jej unika?

DELEGOWANIE ZADAŃ

Innym, czasem problematycznym dla zarządzającego działaniem jest delegowanie (przekazywanie obowiązków oraz dzielenie się odpowiedzialnością za wykonywanie określonych czynności). Wymaga ono gotowości i umiejętności przekazywania zadań. Składa się z trzech podstawowych elementów:

  • Przekazywanie obowiązków
  • Dzielenie się odpowiedzialnością
  • Nadzorowanie i kierowanie realizacją zadań oraz kontrola wyników

W Warszawie odbywa się szkolenie Zarządzanie Zespołem, podczas którego nauczysz się jak budować autorytet lidera. Dodatkowo poznasz niezbędne narzędzia szefa oraz zadbasz o budowę własnej skuteczności.

https://www.high5.pl/

Enrico Caruso, zapytany kiedyś, jak przygotowuje się do koncertu, odpowiedział: „Już na wiele godzin przed pierwszą odsłoną jestem cały myślami na scenie. Oczyma wyobraźni widzę orkiestrę, mogę bez trudu rozpoznać dyrygenta i czuję, jak podłoga wibruje pode mną. Widzę też publiczność i siebie samego, stojącego ponad nią. I proszę sobie wyobrazić: słyszę siebie samego, jak śpiewam i złości mnie każdy błąd, każdy fałszywy ton tak, jakby działo się to rzeczywiście.

To, co opisuje Caruso, jest niczym innym, jak właśnie duchowym przygotowaniem do zbliżającego się występu lub prezentacji i doskonałym przykładem swego rodzaju mentalnego treningu. Król tenisa, Boris Becker, przed każdym turniejem próbował przedstawić sobie boisko oraz przeciwnika wraz z wszystkimi jego możliwymi reakcjami. Kolarze przemierzają w wyobraźni każdy z etapów wyścigu na długo, zanim wesprą stopy na pedałach rowerów; narciarze zaś szusują po ośnieżonych stokach gór.

Również i Wy, Drodzy Czytelnicy, możecie z powodzeniem wypróbować tę metodę. Zamknijcie oczy, a następnie spróbujcie wyobrazić sobie, jak stoicie podczas prezentacji przed zgromadzonym audytorium. Zastanówcie się, jakimi słowami chcielibyście rozpocząć swoje wystąpienie publiczne i postarajcie się wychwycić ewentualne  błędy lub potknięcia. A teraz, niechaj Wasze „wewnętrzne oko” zatrzyma się na publiczności. Kto gdzie siedzi? Kto jest Wam życzliwy, a kto wręcz przeciwnie? Jakie dygresje, uwagi, a nawet protesty mogłyby się pojawić i jak należałoby na nie zareagować?

Ktoś mógłby teraz zaoponować, że tego rodzaju trening mentalny w przypadku „spontanicznej wypowiedzi” nie jest w ogóle możliwy, z banalnie prostego powodu – braku czasu. Taka hipoteza jest wszelako tylko częściowo prawdziwa. To oczywiste, że możecie nie mieć scenariusza (wypisz-wymaluj) na „konkretny” przypadek. Ale możecie przecież zawczasu „przetrenować” rozmaite sytuacje – a wówczas wystarczy Wam zaledwie kilku sekund na mentalne przygotowanie.

prezentacja

Posłużmy się przykładem, który zilustruje to, o co nam tutaj chodzi.

Wyobraźcie sobie następującą sytuację: Znaleźliście się na przyjęciu urodzinowym i żona jubilata prosi Was – jako przyjaciela domu – abyście wystąpili ze stosownym, krótkim przemówieniem. Oczywiście, zgadzacie się, prosząc wszakże o kilka minut na zastanowienie. Zdanie: „Nie chciałbym mówić bzdur” – wypowiedziane lekko i okraszone dodatkowo miłym uśmiechem – z miejsca zjedna Wam sympatię, a zarazem zapewni odpowiednią „dawkę” czasu, którego bezwzględnie potrzebujecie na ułożenie kilku spontanicznie brzmiących zdań. Mentalny trening nie powinien ograniczać się wyłącznie do przygotowania jakiegoś konkretnego wystąpienia. Sztukę przemawiania warto ćwiczyć ciągle, wykorzystując różne okazje. Jeżeli np. zostaniecie zaproszeni na przyjęcie lub oficjalną uroczystość na cześć jednego z kolegów, powinniście znacznie wcześniej, na wszelki wypadek, zastanowić się nad, „ewentualnym wystąpieniem, nad doborem słów optymalnych” na tę okoliczność. I jeśli nawet, koniec końców, nie poproszą Was o krasomówczy popis, to taka „sucha zaprawa sportowa? z pewnością Wam nie zaszkodzi. Również dlatego, że dzięki niej macie sposobność porównania wystąpienia innych mówców tym, które sami przygotowaliście. Ponadto, jest to szczególnie korzystna okazja do zebrania dodatkowych informacji, które z powodzeniem będziecie mogli spożytkować przy następnej nadarzającej się sytuacji.

Możesz także spróbować nauczyć się tego w expresowym tempie np. podczas szkolenia dotyczącego prezentacji, wystąpień publicznych i autoprezentacji.

Ważne przy tym, aby podczas takiego przygotowania nie oszukiwać samego siebie. Lepiej zaopatrzyć się w zdrową dawkę samokrytycyzmu i wyłapać swoje słabości. Jeśli nie należy się do wytrawnych mówców, jest wielce prawdopodobne, że będziecie .stosować mniej lub bardziej częste pauzy, a potok wypowiadanych’ przez Was słów nie popłynie, niestety, wartkim nurtem. Poza tym, mogą się Wam przydarzać rozmaite przejęzyczenia; być może mówicie też zbyt cicho, a wówczas należy liczyć się z mało sympatycznymi okrzykami „głośniej, głośniej”.

W czasie mentalnego treningu należy wyobrazić sobie wszystkie czyhające zewsząd niebezpieczeństwa, a następnie zawrzeć w „scenariuszu” takie reakcje, które z wielkim prawdopodobieństwem doprowadzą Was do happy endu. Jeżeli będziecie trzymać się konsekwentnie starannie obmyślanej zawczasu taktyki, wówczas z pewnością uda się Wam uniknąć nieprzewidzianych problemów, które mogą zaskoczyć mniej doświadczonego „spontanicznego mówcę” .